Od kraja pedesetih i početka šezdesetih Sajam knjiga u Beogradu postaje prozor u svijet, ali i prozor za svijet u jugoslovensku književnost. To je bilo mjesto gdje su mogli da se nađu i izdavači sa Zapada i iz Istočnog bloka i iz Trećeg svijeta. Takođe, taj sajam postaje i oficijelni praznik knjige i za Beograd i za cijelu tadašnju (veliku) Jugoslaviju
Kad je Stepinac početkom pedesetih proglašen kardinalom, Andrić je izjavio: „I ranije, a naročito u teškom vremenu između 1941. i 1945. godine, činjeni su u našoj zemlji u ime vere i pod plaštom vere, a u interesu tuđina zavojevača, bratoubilački zločini (…) Tim zločinima viša katolička hijerarhija ne samo da se nije oduprla, nego ih je dobrim delom i pomagala. I nema tih sofizama ni takvih zvučnih titula kojima bi se ti zločini mogli sakriti ili zataškati“
Jedan je od osnivača beogradskog Ateljea 212, legendarnog pozorišta u kojem je kao reditelj, prvi u istočnoj Evropi, postavio Beketovog „Godoa“. To se dogodilo pedesetih godina prošlog stoljeća u jednoj socijalističkoj zemlji što spada u istoriju moderne evropske kulture
U glavnom programu venecijanskog filmskog festivala 1981. godine bili su filmovi Emira Kusturice i Lordana Zafranovića „Sjećaš li se Doli Bel“ i „Pad Italije“. Pune tri i po decenije kasnije, i Kusturica i Zafranović su više nego aktivni filmski umjetnici, obojica dominantno prisutni u srpskoj kinematografiji. Kusturica je ove godine snimao novi film, a Zafranović imao premijeru dugo očekivane „Djece Kozare“, pa ne bi bilo neobično da sa svojim novim filmovima budu u Veneciji naredne godine
Ove godine beogradski FEST najavljen je za prvu polovinu oktobra. U centru pažnje su domaći filmovi: „Djeca Kozare“ Lordana Zafranovića i „Ruka pravde“ mladog autora Nemanje Ćeranića koji govori o atentatu Blagoja Jovovića na Antu Pavelića
Nijedan jugoslovenski pisac nije šezdesetih i sedamdesetih godina prošlog vijeka u inostranstvu imao veći broj prevoda i jaču reputaciju od Miodraga Bulatovića. Međutim, danas, tri i po decenije poslije njegove smrti, njegov književni status kaska, kako u Srbiji i regiji, tako i u inostranstvu, u odnosu na neke njegove savremenike koji su bili duboko u njegovoj sjenci
Negodovanja uglavnom stižu iz dva pravca. Jedni su ga proglasili – „ćacijem“, dok drugi komentarišu njegove poodmakle godine. Međutim, nema nikakve sumnje da je u međunarodnim okvirima Ljubiša Ristić najvažniji živući pozorišni stvaralac u Srbiji
Ove godine navršilo se tačno stotinu godina od rođenja glumca Slobodana Cice Perovića. Mada je umro prerano, četiri dana uoči svog pedeset i drugog rođendana, ostavio je izuzetno dubok trag u srpskom i jugoslovenskom filmu, pozorištu i televizijskoj produkciji. Šezdesete i sedamdesete godine prošlog vijeka u istoriji ovdašnje kulture teško su zamislive bez njegovog doprinosa
„Petar Kočić će ostati kao primer pisca koji je na najkraći, najjasniji i najbolji mogući način uspeo da saopšti ono što je imao da kaže ljudima svoga jezika.”
Uskrs je znao biti važan u srpskoj sekularnoj istoriji. Tri Uskrsa su u tom smislu vjerovatno najznačajnija, a slučaj je htio da jedan spada u srednji, jedan u novi vijek, a jedan u moderna vremena
Izneseni stavovi i mišljenja samo su autorova i ne odražavaju nužno službena stajališta Europske unije ili Europske komisije, kao ni stajališta Agencije za elektroničke medije ni Ministarstva kulture i medija. Europska unija i Europska komisija, kao ni Agencija za elektroničke medije ni Ministarstvo kulture i medija ne mogu se smatrati odgovornima za njih.
