„Petar Kočić će ostati kao primer pisca koji je na najkraći, najjasniji i najbolji mogući način uspeo da saopšti ono što je imao da kaže ljudima svoga jezika.”

Dejan i Margita Dubajić bili su jedan od najpopularnijih bračnih parova zagrebačke kulturne scene dvadesetih godina prošlog stoljeća. On karlovački Srbin, ona mađarskа Židovka, ostvarili su nezaboravne uloge u Tijardovićevoj „Maloj Floramye“. Oboje su bili kabaretski glumci i operetni pjevači, članovi ansambla zagrebačkog HNK-a

Carigrad je razorila kršćanska vojska poslana iz Rima i Venecije i to ne zbog ideoloških ili vjerskih pobuda, nego zbog pohote križarskih vojnika za pljačkom i uništavanjem. Ti vojnici su u carigradskim crkvama razbijali iste one krstove koje su i sami nosili na svojim odorama i krali su iste one vrijedne predmete i simbole kršćanske vjere u kojoj su i sami bili kršteni

Obje su i danas tu reflektirajući tako s daljine jedna drugu, ali i odnose, promjene, neprijateljstva i ponovna približavanja, i ne manje važno, identitet autora. Ime zagrebačke skulpture od jedne je riječi – „Borba“, a beogradske „Zlosrećni ribar“. Danas i to djeluje kao dodatna višeslojna ironična metafora mnogočega

Iz najličnije perspektive, vrhunci Vuisićevog majstorstva za mene su u Kusturičnim filmovima „Sjećaš li se Doli Bel“ i „Otac na službenom putu“. Obјe ove uloge su likovi urbanog bosanskomuslimanskog svijeta. Čini mi se da nikad nijedan glumac nije toliko savršeno glumio te ljudе kao Paja, iako nije imao neposredni kontakt sa tim svijetom

Početkom februara počelo je masovno iseljavanje. Konačno odredište bila su mjesta širom Republike Srpske, ali i Srbije. Iz tog perioda datira i najbolnija slika ovog događaja – dio Srba nije želio da na neprijateljskoj teritoriji ostavi čak ni grobove svojih najmilijih

Supruga slavnog slikara Stevana Todorovića i kćerka Matije Bana, jednog od najpoznatijih predstavnika nacionalnog pokreta Srba u Dubrovniku, čoveka po kome je nazvano jedno od najlepših beogradskih naselja – Banovo brdo, gde je imao kuću i imanje