Boks mu je donio mnogo, a odnio zdravlje. Nakon završetka karijere ostao je u svojoj Banjaluci, imao je stan, kafić u koji su zalazili lokalni mangupi i dripci, počesto samo da bi se s njim potukli. Pisao je i pjesme, potpuno neuobičajeno za jednog boksera

U vremenu kad se iz pojedinih krugova pokušava iskopati nepremostiv jaz između srpskog i crnogorskog identiteta, Mihailo Lalić je paradigma pisca koji je nesporno pripadao i pripada srpskoj književnosti i jeziku, a zavičajno i tematski je neraskidivo vezan za Crnu Goru. Aforistički rečeno, Lalić nije bio ništa manji Srbin, zato što je bio Crnogorac. I najveći dio života proveo je između Beograda i Herceg Novog

Centar za antiratnu akciju u Beogradu pozvao je početkom 1992. rok muzičare da pomognu u antiratnoj kampanji. Iz toga je nastala pesma „Slušaj ‘vamo’“ i bend Rimtutituki. Ali sve je izgledalo kao privatan telegram ortacima iz republika „s druge strane“: „Evo, nas se ovaj rat ne tiče.“ Naročito je otužno zvučala teza da je za rat kriva narodna muzika

U jedva desetak godina, od ranih sedamdesetih do ranih osamdesetih, Momo Kapor niže cijelu nisku bestselera: „I druge priče“, „Foliranti“, „Beleške jedne Ane“, „Provincijalac“, „Ada“, „Zoe“, „Od sedam do tri“, „Una“. To su bile knjige čitane i voljene, onomad često kritikovane kao „populističke“, mada su neki kritičari (prvenstveno Igor Mandić) odmah prepoznali njihovu estetsku vrijednost

Bio je i upravnik Muzeja Vrbaske banovine 11 godina, sve do 1941, kada je uhapšen od ustaške vlasti i nakon mučenja prebačen u logor Jadovno, gdje je zvjerski likvidiran. Muzeju je podario 57 vlastitih slika koje se danas čuvaju u Muzeju Republike Srpske, a među njima su portreti bana Svetislava Tise Milosavljevića, Petra Kočića i Petra Pecije Popovića, a posebno se ističe slika kralja Petra I Karađorđevića u prirodnoj veličini

Prije nepunih deset godina, o sedamdesetoj godišnjici oslobođenja Beograda, dotadašnja Zagrebačka ulica u Beogradu dobila je ime po Koči Popoviću. Međutim, njemu, po svoj prilici, ne bi bilo drago da njegov rodni Beograd ostane bez ulice koja se zove po gradu Zagrebu, koliko god da već dugo u Zagrebu nema ni ulice koja se zove po Beogradu, kao skoro niti jedne koja bi po bilo čemu „prizivala“ Beograd

Tako će 13. novembar zauvijek biti označen kao dan kad se rodio Petar Petrović Njegoš, platonski vladalac-filozof i najveći poeta u historiji naše kulture. U okrutnoj slučajnosti na taj dan je umro Anastas Jovanović, zahvaljujući kome znamo kako su zaista izgledale najvažnije ličnosti našeg devetnaestog vijeka – pored samog Njegoša, danas imamo i njegove (proto)fotografije Vuka Karadžića, kneza Mihaila i kneginje Julije. Istoga datuma samo 1871. rođen je i Vladislav F. Ribnikar, osnivač Politike, koji će tehniku što ju je pionirski donio Anastas Jovanović, a kad se malo kasnije bude razvila do fotografije, koristiti kao nužni dio svoga posla i poslanja

Već od jeseni 1945. direktor je Biblioteke Matice Srpske. Upravo zahvaljujući njemu ova biblioteka postaje najvažnija vojvođanska bibliotečka institucija i druga po važnosti u cijeloj Srbiji. Godine 1954. jedan je od osnivača Filozofskog fakulteta u Novom Sadu kojem će biti i prvi dekan. Danas, kad je ova institucija neobično privlačna ne samo brucošima iz Vojvodine, nego sve više i iz ostatka Srbije, pa i Republike Srpske i Hrvatske, ima smisla potencirati viziju Mladena Leskovca

Značajan dio svojih i crkvernih sredstava usmjeravao je u dobrotvorne svrhe. Godine 1869. ustanovio je fondaciju za svešteničke udovice i siročad, kao i fond za više obrazovanje jednog mladog Dalmatinca koji bi se školovao u inostranstvu i posebno davanja svakogodišnjeg miraza djevojci iz njegovog sela Oćestova koja se uda za Srbina

Beograd je oko 1910. imao oko 80 hiljada stanovnika i 23 politička glasila… Jedni su bili za „kontrolu štampe“, drugi za njenu potpunu slobodu. Jedni su bili protiv senzacionalizma i skandala u novinama, dok se u isto vrijeme polovina aktera u medijskom prostoru Srbije nije pridržavalo osnovnih postulata pristojnosti