Značajan dio svojih i crkvernih sredstava usmjeravao je u dobrotvorne svrhe. Godine 1869. ustanovio je fondaciju za svešteničke udovice i siročad, kao i fond za više obrazovanje jednog mladog Dalmatinca koji bi se školovao u inostranstvu i posebno davanja svakogodišnjeg miraza djevojci iz njegovog sela Oćestova koja se uda za Srbina

Beograd je oko 1910. imao oko 80 hiljada stanovnika i 23 politička glasila… Jedni su bili za „kontrolu štampe“, drugi za njenu potpunu slobodu. Jedni su bili protiv senzacionalizma i skandala u novinama, dok se u isto vrijeme polovina aktera u medijskom prostoru Srbije nije pridržavalo osnovnih postulata pristojnosti

Savka, pritom i Vukova rođaka, izgleda da je bila ta koja je Vuku pjevala najveći dio od dvije stotine i četiri pjesme koje su ušle u dva izdanja Pjesnarice. Koliko ljudi što se bave našim naslijeđem zna imena kao što su „slepa Živana“, „slepa Stefanija“ i „baba Jelena“? Bez njihovog doprinosa Vukov filološki magnum opus bio bi nemoguć ili nepotpun

Kada se zapravo jugoslovenski rock toliko proširio umetnički i geografski da je postao scena za sebe? Možda bi to mogla da bude 1978. godina? Na iznenađenje, jer – još 1977. činilo se da u Jugoslaviji postoje u stvari samo dva ozbiljna benda – Bijelo dugme i Smak. I Yu grupa, koja je uvek bila „tu negde“, ali nekako „u padu“. Plus još eventualno Time. A onda, sasvim neočekivano, dogodilo se čudo

Turska je „jedinstveno obdarena zemlja“ zbog pozicije na razmeđu kontinenata i historijskog nasljeđa Osmanskog carstva. Balkan je u „prvom pojasu“ zemalja gdje treba najintenzivnije obnavljati osmansku kulturu i tradicije kroz jačanje kulturnih i ekonomskih veza s lokalnim muslimanskim stanovništvom, „kome treba vratiti osmanski identitet“, smatra Ahmet Davutoglu, nekadašnji turski premijer i ministar vanjskih poslova

Niko od srpskih autora nije imao toliko razumijevanje za Antu Starčevića. Uz svijest o Starčevićevim manama, on je Skerliću bliži od onih za koje su Srbi i Hrvati dva naroda. Ključ bliskosti sa Starčevićem možda je u ovoj rečenici: „Njegova osnovna misao je: ni k Pešti, ni k Beču, no k sebi, sa verom u sebe, sa nadom u budućnost.“

„Dirnuvši u opasnu temu partizanske ‘nove klase’ i njenog brzog truljenja u preotetim vilama na Dedinju, skrenuo je na sebe pažnju dostavljača i navukao bes moćnika“, pisao je književni istoričar Predrag Palavestra o djelu Slobodana Selenića

Dvojica profesora kao metafore dviju različitih reakcija na iste probleme njihovog zavičaja i naroda u tom kraju. Obojica su rođeni na prostoru što je vjekovima gotovo neprestano krvario, od naseljavanja pravoslavnog puka, odnosno srpske etnije i njenog formiranja u buduću političku naciju, čitavog perioda Vojne krajine, a tako i kasnije, sve do najstrašnijeg razdoblja – genocida 1941.- 45.

Zgrade koje su danas simboli Banjaluke i koje najčešće završavaju na razglednicama „zasluga“ su čovjeka koji je ovim područjem vladao prije devet decenija – Nišlije Svetislava Tise Milosavljevića. Riječ je o Banskom dvoru i zgradi Gradske uprave koje zajedno sa Hramom Hrista Spasitelja čine impoznantnu cjelinu u strogom centru Banjaluke

Petrović je bio kritikovan za pronalazak „modusa vivendi“ s komunistima na sličan način na koji je zbog iste stvari kritikovan i Andrić. Ipak, čak i kod radikalno antikomunističkog dijela srpske javnosti, odnos prema Veljku Petroviću nikad nije bio lišen ambivalencije