Na levoj obali reke Save 1937. godine, pored tadašnjeg zemunskog Mosta kralja Aleksandra Prvog Кarađorđevića, a današnjeg Brankovog mosta, otvoren je Beogradski sajam, urbanistička kompozicija paviljona okupljenih oko centralne sajamske kule. Bio je to veliki događaj u istoriji moderne srpske arhitekture, kompleks koji je parirao sličnim građevinama u Evropi. Nažalost, samo četiri godine kasnije, u jesen 1941. u okupiranom Beogradu, „staro sajmište” kako je potom nazivano, postaje prostor opasan bodljikavom žicom i „Jevrejski logor Zemun“ – prihvatni logor ne samo za Jevreje već i za političke zatvorenike iz cele tadašnje Jugoslavije i okolnih zemalja.

Sajmište se našlo u sastavu ustaške Nezavisne Države Hrvatske, na teritoriji grada Zemuna. Ustaške vlasti su se saglasile sa molbom nemačkih vlasti iz Srbije da se izložbeni paviljoni iskoriste za interniranje Jevreja u logor uz uslov da se logor snabdeva hranom iz Srbije. Кomanda logora je bila u sastavu Gestapoa, a pripadnici nemačke policije su i obezbeđivali logor.

Dok su poslednje grupe Jevreja početkom maja 1942. odvođene u smrt, u logor na Sajmištu počele su da stižu prve grupe zarobljenih partizana iz Srbije, a zatim i grupe zatočenika iz ustaških logora. Tada je logor već dobio naziv „Prihvatni logor Zemun“ i u njemu je formirana nova komanda. Smrtnost zatočenika dostizala je katastrofalne razmere tokom leta 1942. posle pristizanja velikih grupa srpskih civila zarobljenih u operaciji nemačkih i hrvatskih vojnih snaga na prostoru Кozara–Prosara.

Koliko-toliko radno sposobni zatočenici su krajem avgusta 1942. prebačeni iz logora na Sajmištu u obližnji logor nemačke vojnoprivredne Organizacije Tot. Velika grupa od blizu 3.000 iznemoglih i polumrtvih zatočenika je „vozom smrti” vraćena u logor Jasenovac. Oni koji su preživeli višednevni transport odmah su ubijeni na logorskom stratištu u Donjoj Gradini. Od 1943. godine sve brojnije su bile zatočenice koje su bile zatvorene u nekadašnjem paviljonu firme Filips (!).

Nekadašnji Paviljon Nikole Spasića postao je logorska bolnica, Mađarski paviljon mesto najtežih zverstava nad zatvorenicima. U Jevrejskom logoru Zemun i u Prihvatnom logoru Zemun (prema podacima sa sajta Memorijalnog centra „Staro sajmište”) bilo  je zatočeno oko 39.000 osoba, od kojih je njih nešto više od 17.000 (43,6%) izgubilo život.

U savezničkom bombardovanju 1944. godine većina paviljona je srušena. U romanu „Gec i Majer” pisac David Albahari ovim imenima naziva dvojicu Nemaca koji su prevozili utamničene Jevreje od sajmišta do Jajinaca. U kamion je bio ugrađen gas-ubica. Gec ili Majer su uključivali gas i zarobljenici su stizali u Jajince ugušeni. Tamo su istovarivani i sahranjivani tajno… O zločinima i patnjama u logoru Staro sajmište govori i roman Zorana Penevskog „Manje važni zločini”.

Posle Drugog svetskog rata nekadašnje stratište, derutni paviljoni postali su ateljei, prostori za rad mnogih umetnika poput Miće Popovića, Lazara Vozarevića, Lazara Vujaklije, Olge Jevrić, Miluna Mitrovića, Aleksandra Lukovića Lukjana, Živojina Turinskog, Vere Božičković Popović, Zorana Petrovića, Raše Todosijevića, Mladena Srbinovića, Fila Filipovića… U ateljeu Miće Popovića koji se nalazio u centralnoj kuli izvedena je prva predstava „Čekajući Godoa“ Samjuela Beketa u režiji Pavla Ugrinova. Prvi performans u organizaciji Bogdana Bogdanovića izveden je takođe na Starom sajmištu.

Staro sajmište je dobilo status kulturnog spomenika 1987. godine. U potonjim decenijama ovaj kompleks biva (zlo)upotrebljavan u različite svrhe. Paviljon Nikole Spasića koji je služio kao bolnica, prodat je krajem 80-ih godina 20. veka privatnom licu za tadašnjih dva miliona maraka. Privatnik je duže od decenije u objektu površine 2.000 kvadratnih metara pokretao različite vrste biznisa, poput diskoteke, restorana, teretane, likovne galerije, a jedna od namera bilo je i otvaranje vrtića! Muzička grupa Кošin trebalo je 2007. da održi koncert na Starom sajmištu, karte su bile puštene u prodaju, ali nakon što je muzičarima objašnjeno da će svirati na mestu gde leže žrtve, koncert je otkazan.

Država je u ovom procesu dobila spor, kupoprodajni ugovor je poništen.

Centralna kula je prvi obnovljeni paviljon Memorijalnog centra „Staro sajmište“, obnovljena je 2024. godine. Objekat je iz napuštenog, devastiranog, skoro urušenog stanja transformisan u savremeni memorijalni izložbeni prostor sa pratećim sadržajima. Projekat je predvideo vraćanje istorijskog izgleda objekta, njegove modernističke arhitekture sa elementima konstruktivizma, dok je koncept dizajna enterijera imao za primarni cilj stvaranje memorijalnog centra koji prenosi suštinu tragedije i zločina koji se na prostoru prvog beogradskog sajma desio tokom Drugog svetskog rata. Realizovana rekonstrukcija, sanacija i adaptacija Centralne kule u kompleksu Starog sajmišta u Beogradu nominovana je od strane saradnika fondacije Mis van der Roe za prestižnu Evropsku nagradu za savremenu arhitekturu za 2026. godinu.

Danas se u prostoru Starog sajmišta organizuju stručna vođenja za posetioce, fokusirana na istoriju mesta kao logora, a programi Memorijalnog centra „Staro sajmište” namenjeni deci i mladima razvijaju i neguju kulturu sećanja, međukulturni dijalog, toleranciju i poštovanje ljudskih prava.