Većina Beograđana dobro zna za sportski kompleks koji nosi ime Milana Galeta Muškatirovića. Izgrađen još sredinom sedamdesetih, ovaj sportski centar obuhvata bazen, te terene za tenis i druge sportove. Publika van granica srpske prestonice za ove terene saznala je sredinom prošle decenije kada je Novak Đoković u Beograd „doveo“ ATP turnir koji je u više navrata odigran baš u tom sportskom centru.

Manjina, pak, zna ko je bio Milan Gale Muškatirović. Oni bolji poznavaoci sporta bi se sigurno uvrijedili na navedeno „manjina“, ali zarad onih koji ne znaju, valja napomenuti da je Gale bio jedan od najboljih svjetskih vaterpolo golmana tokom šezdesetih godina prošlog vijeka. U sportu koji je Jugoslovenima i Srbima donio mnogo radosti Muškatirović zauzima jedno od najistaknutijih mjesta u istoriji. Milan Gale Muškatirović rođen je u Bihaću 9. marta 1934. godine. Ipak, ovo nije priča o njemu, nego o njegovom ocu, čuvenom hirurgu Dušanu Muškatiroviću, rođenom Beograđaninu koji je obilježio jedan značajan period istorije nešto dalje od rodnog grada, u srcu Bosanske krajine, najprije u Bihaću, gdje se rodio mali Milan, a zatim i u Banjaluci.

Dušan Muškatirović rođen je 18. juna 1898. godine u Beogradu. Odrastanje provodi u periodu velikih istorijskih lomova, uoči početka Prvog svjetskog rata. Nakon izbijanja sukoba pridružuje se, kao šesnaestogodišnjak, jednoj jedinici sa kojom prolazi albansku golgotu. Za kratko vrijeme nakon dolaska u Grčku obreo se u Nici, gdje završava gimnaziju, a boravak u Francuskoj produžava i upisom na medicinski fakultet u Lionu 1923. godine. Uspješno završava studije i vraća se u rodni grad gdje počinje da radi „u struci“. Međutim, nije bio zadovoljan svojim položajem i opisom poslova, pa svakodnevno traži priliku za premještaj koji mu se ukazuje početkom tridesetih kada dolazi da radi u bolnicu u Bihaću. Tu će upoznati svoju suprugu Veselinu koja je ubrzo nakon vjenčanja rodila i dva njihova sina, Dragutina i Milana.

Početak tridesetih bio je buran na političkoj sceni tadašnje Kraljevine Jugoslavije, a novoosnovana Vrbaska banovina sa Banjalukom kao regionalnim centrom vapila je za iskusnim kadrovima u svim oblastima. Banjaluka se razvijala pod patronatom bana Tise Milosavljevića, izgrađene su brojne institucije, a u lokalnoj bolnici nedostajalo je medicinskog kadra. Bila je to idealna prilika za Muškatirovića koji sredinom 1934. doseljava u grad na Vrbasu, gdje počinje da radi kao hirurg, a ubrzo zatim postaje i direktor bolnice. Istovremeno, otvorio je i svoju privatnu ambulantu, nedaleko od Sokolskog doma gdje je takođe primao pacijente. Za vrijeme njegovog direktorskog mandata izgrađen je i novi Hirurški paviljon banjalučke bolnice, o čijem je otvaranju izvijestila gotovo sva tadašnja jugoslovenska štampa. Bio je to veliki događaj ne samo za Banjaluku, nego i za cijelu Krajinu. Kao beogradsko dijete školovano u Francuskoj, Muškatirović je bio prepoznatljiv po gospodskom držanju i velikoj harizmi.

Početak Drugog svjetskog rata dočekuje u Banjaluci i tada počinje novi krug nevolja. Valjalo je bježati od novouspostavljene ustaške vlasti, pa Muškatirovići prvo završavaju u Čačku gdje pokušava da miri partizane i četnike, ali bez mnogo uspjeha. Uslijedilo je hapšenje od strane njemačke vojske i prebacivanje u logor na Banjicu, nakon čega je prebačen u Poljsku, a kraj rata je dočekao u Osnabriku, u Njemačkoj.

Nakon završetka ratnih sukoba ostaje u Njemačkoj, jedno vrijeme radi u Engleskoj, a zatim odlazi „preko bare“ gdje počinje da radi u bolnicama u kanadskoj pokrajini Kvebek. Tu i umire, 10. aprila 1952. godine. Sahranjen je u mjestu Čikutimi, daleko od svog Beograda i Banjaluke.