Bude tako godina koja u nekom simboličkom smislu bude „rodna“, kad je  riječ o ovoj ili onoj umjetnosti, u ovoj ili onoj kulturi. Kad se radi o glumcima u Srbiji, „berba 1926“ bila je neuobičajeno dobra. Iste godine, rodili su se Pavle Vuisić, Vlastimir Vlasta Velisavljević, te glumac o čijem životu i opusu će se ovdje govoriti: Slobodan Cica Perović (1926 – 1978). Uđemo li malo dublje u njihove biografije, vidjećemo da su im rođendani zapravo koncentrisani u manje od devedeset dana: Perović je najstariji (6. maj), dok su i Vuisić i Velisavljević rođeni u julu, desetog odnosno dvadeset i osmog.

Perović se rodio na Đurđevdan u Kragujevcu. Nije u intervjuima volio da priča o djetinjstvu, ali znamo da se dosta selio, skoro kao u onom popularnom toposu iz decenija SFRJ o djeci vojnih lica. Zna se, dakle, da je odrastao i provodio školske dane u Kruševcu, Prištini i Nišu. Kao i za mnoge ljude njegove generacije, koji su tinejdžeri kad počinje Drugi svjetski rat, to je bio veliki životni i simbolički rez. Dobro je poznata tragedija koju je od njemačke vojske preživio njegov rodni grad. I Perović je kroz ratne godine proživio težak period života. Zna se da je bio u njemačkom zarobljeništvu, mada detalji nisu poznati, ponajviše zbog njegove poslovične zatvorenosti. Bilo kako bilo, oslobođenje dolazi u vrijeme kad je Slobodan Perović devetnaestogodišnjak. Odmah po oslobođenju, on u Beogradu počinje da radi nekakav činovnički posao u Komitetu za socijalno staranje. Bio je, čini se, nadaren za knjigovodstvene poslove, pa poslije nekoliko godina napredovanja u karijeri dobiva administrativni posao u novoosnovanom Jugoslovenskom dramskom pozorištu (JDP). I kao u nekoj paraboli o moći pozorišne umjetnosti i kao u ostvarenju najbanalnije moguće fraze „zaljubljuje se u daske koje život znače“. Ne želi da njegova veza s pozorištem ostane administrativna, želi da bude glumac.

Perović se rodio na Đurđevdan u Kragujevcu. Zna se da je bio u njemačkom zarobljeništvu, mada detalji nisu poznati, ponajviše zbog njegove poslovične zatvorenosti

O tom vremenu kraja četrdesetih godina prošlog vijeka često se govori kao o „vremenu obnove i izgradnje“. I JDP i Fakultet dramskih umetnosti spadaju u sferu izgradnje, dakle tek su osnovani. E, na taj tek osnovani fakultet, 1949. se upisuje Slobodan Perović i završava ga četiri godine kasnije. Autor dramskog teksta s kojim je diplomirao uklapa se u modu dana: Maksim Gorki. Ta klasa Joze Laurenčića u kojoj je bio Perović bila je prva u istoriji institucije i po mnogo čemu legendarna, u njoj su bili i Ljuba Tadić, Bora Todorović, te Tomo Kuruzović.

Dvije godine nakon diplomiranja, započinje Perovićeva filmska karijera. Njegov filmski debi je film Žorža Skrigina „Njih dvojica“, a iste godine glumi i u „Šolaji“ Vojislava Nanovića. Ovaj film o ustanku protiv NDH i zločinaca u službi ove paradržave imao je premijeru 1956, prije sedamdeset godina, dakle, a Perovićeva uloga oficira Vlade je skrenula pažnju na njegov talenat. U iduće dvije godine postaje prepoznatjivo ime domaće kinematografije preko filmova „Potraga“ (ponovo režija Žorža Skrigina), „Poslednji kolosek“ Živorada Žike Mitrovića, a naročito preko „Popa Ćire i popa Spire“ Soje Jovanović. Taj film je svakako ušao u istoriju kao prvi dugometražni igrani film jugoslovenske kinematgrafije u koloru. Fokus na film ne znači, naravno, da je Cica Perović zanemario pozorište. Od 1962. naročito su zapažene njegove uloge u Ateljeu 212 gdje je prvi put igrao u „Kartoteci“ Tadeuša Ruževiča. Ovu predstavu je režirao čuveni Ljubomir Muci Draškić. Mada je, rekao bih, Ruževič slavniji, barem kod nas, kao pjesnik nego kao dramski pisac, njegova dramatičarska reputacija unutar poljske tradicije je velika i obično ga se smješta u „fasciklu“ sa Beketom i Joneskom. Glavnom ulogom u „Kartoteci“ Slobodan Cica Perović se nametnuo Miri Trailović za jednu od svojih najčuvenijih pozorišnih rola, za Džordža iz „Ko se boji Virdžinije Vulf“. Uz Ljiljanu Krstić, Ružicu Sokić i Vladimira Popovića, Perović je pod budnim režiserskim okom Trailovićeve napravio predstavu o kojoj se priča i više od šezdeset godina nakon premijere održane 1964. godine.

Uoči svog četrdesetog rođendana, on suveremo gospodari glumačkom scenom i u pozorištu i na filmu jer, primjera radi, godinu dana nakon pozorišne „demonstracije sile“ ulogom Džordža, on igra sjajnu rolu u filmu „Tri“ Aleksandra Saše Petrovića. U drugoj polovini ove decenije, nastaju još dvije nezaboravne filmske uloge: u „Buđenju pacova“ Živojina Žike Pavlovića, odnosno u „Mostu“ Hajrudina Šibe Krvavca. Kako vrijeme prolazi, „Most“ se sve više potvrđuje kao jedan od ključnih dragulja u kruni jugoslovenske kinematografije, sa savršenim glumačkim  kastingom: od Bate Živojinovića i Jovana Janićijevića preko Borisa Dvornika  i Relje Bašića do Slobodana Cice Perovića čija je uloga иnžinjera u mnogo čemu najkompleksnija u cijelom filmu.

Ovo je, takođe, period kad se široka Perovićeva popularnost potvrđuje kroz važne uloge na televiziji. Još uvijek su šezdesete kad igra u „Gospodinu Foki“, ali prava ekspanzija televizije počinje u narednoj deceniji. Nezaboravne su njegove uloge u „Salašu u Malom  Ritu“ i „Povratku otpisanih“. Interesantno, u oba slučaja, Perović čiju je mladost u privatnom životu obilježilo njemačko zarobljeništvo, na vrlo suptilan i sugestivan način igra upravo Nijemce.

Nezaboravne su njegove uloge u „Salašu u Malom  Ritu“ i „Povratku otpisanih“. Interesantno, u oba slučaja, Perović čiju je mladost u privatnom životu obilježilo njemačko zarobljeništvo, na vrlo suptilan i sugestivan način igra upravo Nijemce

Uz televiziju, on, naravno, nastavlja da igra na filmu i u pozorištu. Kad je o filmu riječ, vrijedi se prisjetiti uloge u „Leptirici“, nedavno preminulog Đorđa Kadijevića. Što se tiče pozotišta, pamti se i njegova uloga u „Delikatnoj ravnoteži“ Edvarda Olbija u režiji Mate Miloševića kad je briljirao skupa sa Marijom Crnobori i Oliverom Marković. Dvije godine kasnije, glumiće Asirskog cara u famoznom avangardnom tekstu Fernanda Arabala „Arhitekta i asirski car“ koji je na scenu postavio Zoran Ratković.

Na vrlo specifičan način, ono što je obilježilo Perovićev život s početka sedamdesetih ne tiče se glume. On je, naime, poželio da putuje oko svijeta. Iskoristio je to putovanje, međutim, za rad na čuvenom televizijskom projektu koji je prikazan na Drugom programu TV Beograd pod naslovom „Slobodan Perović na putu oko sveta za 380 dana“. Tadašnje TV Novosti objavile su tada, između ostaog: „Najavljivačica Višnja Samouković je pre početka emitovanja izgovorila sledeće reči: ′Na osnovu materijala koji je poznati beogradski glumac snimio na svom višemesečnom putovanju po svetu, Drugi program TV Beograd pripremio je tri emisije. Prva emisija snimljena je u Africi, Španiji i na Bliskom istoku. Paralelno sa putopisom gledaćemo živi portret glumca snimljen za vreme pauze ili u toku samog putovanja. U emisiji učestvuje i Zoran Radmilović. Urednik: Zora Korać. Scenario: Slobodan Perović. Reditelj: Arsa Jovanović′“.

Među posljednjim ulogama koje je odigrao na filmu je ona iz „Mećave“ Antuna Vrdoljaka. Drugog maja 1978, četiri dana uoči svog pedeset drugog rođendana, Perović je naprasno preminuo. Njegova smrt bila je veliki šоk za tadašnju javnost, a naročito za kulturnu i umjetničku scenu

Po povratku s puta, Perović se s novom energijom vratio glumačkim poslovima. Gluma je specifičan „zanat“. Postoje godine u kojima se igra Romeo, u kojima se igra Hamlet, u kojima se igra kralj Lir. Neki ljudi, nažalost, međutim ne dočekaju ni one godine koje je prema starozavjetnom proroku Bog namijenio ljudima. Među posljednjim ulogama koje je odigrao na filmu je ona iz „Mećave“ Antuna Vrdoljaka. Drugog maja 1978, četiri dana uoči svog pedeset drugog rođendana, Perović je naprasno preminuo. Njegova smrt bila je veliki šоk za tadašnju javnost, a naročito za kulturnu i umjetničku scenu. Među brojnim nekrolozima naročito je upamćen onaj u kojem je stajalo kako je otišao „glumac tihe patnje i još tiše radosti, dušopisac uzdržanog gesta i minucioznog izraza, kopač zlata po dubinama ljudske duše. Umro je Slobodan Cica Perović, veliki glumac i pesnik lutalica, prijatelj prijatelja umetnosti“.

Često se kaže da gluma spada među prolaznije umjetnosti, ali Perovića, evo, dobro pamte i skoro pola vijeka nakon smrti.