S kraja 19. i početkom 20. vijeka u BiH se, uz primarno Sarajevo, a donekle i Banjaluku, kao epicentar razvoja kulture i umjetnosti pozicionirao – Mostar. U temelju te umjetničke scene bila su tri velika književnika: Aleksa Šantić, Jovan Dučić i Svetozar Ćorović. Nije samo časopis Zora bio faktor njihovog okupljanja, kulturu i prosvjetiteljstvo širili su i na drugi način, najviše po mostarskim kafanama. U tom društvu bili su i ljudi koji su se bavili drugim vrstama umjetnosti, a među njima, danas pomalo nepravedno zaboravljen i zapostavljen slikar Branko Radulović. Pojedini hroničari tog vremena skloni su da ga nazovu predvodnikom vizualne revolucije u cijeloj BiH. Drugi, pak, za njega tvrde da je bio začetnik „hercegovačkog impresionizma“. Treći će dodati da je u vremenu kada je Austrougarska vladala odozgo, Radulović sa svojim saborcima učinio kulturni preporod svog kraja odozdo, iznutra i da bi rezultati te borbe bili još vidljiviji da je živio duže.

Rođen je 26. maja 1885. godine u Mostaru. Veoma rano je pokazivao sklonost ka izražavanju olovkom i kistom. Završio je Srpsku osnovnu školu koja je bila ključno mjesto za razvoj pismenosti na srpskom jeziku uz formiranje svijesti o nacionalnom identitetu. Nakon toga upisao je Veliku gimnaziju, ali nikad nije maturirao. Hroničari tvrde da je isuviše bio posvećen crtanju i umjetnosti generalno, ali i da je vremenom razvio buntovnički stav prema austrougarskom sistemu i pravilima pod kojim je djelovala i ova gimnazija. Sa nepunih 18 godina donosi veliku i tešku odluku i odlazi u Beograd gdje upisuje Srpsku crtačku i slikarsku školu pod vodstvom Riste i Bete Vukanović. Tamo praktično nadoknađuje sve propušteno, dobija čvrstu podlogu za dalje obrazovanje što u konačnici rezultira dobijanjem stipendije sarajevske Prosvjete za upis na Akademiju likovnih umjetnosti u Pragu gdje ulazi u klasu Čeha Františeka Ženišeka, te legendarnog Vlahe Bukovca koji u mladom Raduloviću odmah prepoznaje veliki talenat, posvećenost, predanost i osjećaj za profinjenost. Upravo Bukovac ga uči najsavremenijim tehnikama slikanja, prije svega poentilizmu, a u tom periodu nastaje i, po mnogima, najznačajnije Radulovićevo djelo – „Djevojka sa knjigom“. Tokom studija povremeno se vraća u BiH, pa u Sarajevu 1907. godine zajedno sa Todorom Švrakićem i Perom Popovićem organizuje prvu veliku izložbu lokalnih umjetnika. Taj događaj bosanskohercegovački istoričari umjetnosti tretiraju kao začetak moderne likovne scene na tom prostoru.

Radulović je diplomirao u Pragu 1911. godine, a već sljedeće godine odlazi u Pariz gdje upija tehnike francuskih impresionista. U Francuskoj počinje njegovo intenzivno druženje sa velikom Nadeždom Petrović. U Parizu njegovo slikanje dobija dodatni zamah i širinu. U periodu pred Prvi svjetski rat intenzivno dolazi u Mostar gdje postaje dio intelektualnog kruga. U najboljim odnosima bio je sa Šantićem. Veliki pjesnik u njegovim slikama vidi ono što nije mogao da dočara stihovima. Istovremeno, oba su bila na istom zadatku, jedan je riječima, a drugi kistom pokušavao izdignuti hercegovački ambijent u oblast visoke evropske umjetnosti.

„Radulović nikada nije napustio Mostar. Jednostavno ga je ponio sa sobom u Evropu“, primijetila je svojevremeno istoričarka umjetnosti Danka Damjanović zahvaljujući čijim aktivnostima je prije desetak godina djelo velikog umjetnika na svojevrstan način vraćeno u rodni grad.

Iako je gro života proveo u evropskim gradovima, Radulovića nikad nije napuštala nacionalna svijest i osjećaj borbe za samostalnost i slobodu srpskog naroda. Sa izbijanjem Prvog balkanskog rata napušta Pariz i javlja se kao dobrovoljac u Srpskoj vojsci. Nakon briljantne srpske pobjede u tom ratu vraća se u Pariz, ali ne zadugo. Nakon početka Prvog svjetskog rata vraća se u rodni kraj i pridružuje se srpskoj vojsci. Dvije godine dijelio je sudbinu naroda i vojske. Boravak na frontu u teškim uslovima uticao je na njegovo već krhko zdravlje. Obolio je od crijevne tuberkuloze koja je tada bila neizliječiva okončavši život u vojnoj bolnici u Skoplju, početkom marta 1916, prije 110 godina. Umro je daleko od svog Mostara u 31. godini života. Sahranjen je na brzinu, u neobilježenoj grobnici, a gdje je tačno pokopan ostalo je nepoznato sve do danas. Najvećio dio njegovog nevelikog opusa danas se čuva u Umjetničkoj galeriji BiH u Sarajevu.