Početkom prošlog mjeseca mediji u Republici Srpskoj prenijeli su vijest da u selu Pecka kod Mrkonjić Grada uveliko traju pripreme za snimanje novog dugometražnog igranog filma „Bjesnilo“, koji donosi priču o stradanju srpskog stanovništva na prostoru Drakulića u Drugom svjetskom ratu. Film „Bjesnilo“ potpisuju Saša Hajduković, Goran Starčević i Željko Stjepanović kao scenaristi, dok je Hajduković i reditelj filma. Priča, istaknuto je, prati sudbine dvojice ljudi čiji se životi ukrštaju u jednom od najtežih perioda istorije ovih prostora.

Jedan od njih je Milovan Stijaković, Srbin iz Drakulića, koji pokušava da sačuva svoju porodicu u vremenu u kojem se nad njegovim narodom nadvija prijetnja stradanja. Drugi je Marko Lipovac, Hrvat iz Banjaluke i državni činovnik koji sa ushićenjem dočekuje uspostavljanje NDH. Kroz njihove sudbine film nastoji da prikaže atmosferu straha, neizvjesnosti i ideološkog nasilja koje je obilježilo početak Drugog svjetskog rata na prostoru Kraljevine Jugoslavije, ali i da govori o izborima koje pojedinci prave u vremenima velikih istorijskih lomova. U filmu igra brojna glumačka ekipa, koju čine Ognjen Mićović, Nikolina Friganović, Ljubiša Savanović, Jovo Maksić, Vahid Džanković, Milica Janevski, Ilija Ivanović, Aleksandar Stojković, Nikola Pejaković, Mladen Sovilj, Boris Šavija i drugi.

Drakulić je pitomo selo na nekoliko kilometara od Banjaluke koje danas liči na svako drugo prigradsko naselje ovog tipa. Sa jedne strane naslanja se na Motike, a sa druge na Šargovac. Upravo u tim selima ustaše su 7. februara 1942. godine izvršile stravičan pokolj srpskog stanovništva, pokolj u kojem je stradalo oko 2.300 ljudi, mahom žena, djece i staraca, pokolj o kojem se glasno ćutalo sve do početka građanskog rata na području BiH. Tek sredinom devedesetih šira javnost mogla je da detaljnije sazna za razmjere ovog zlodjela, lokalne i republičke vlasti počele su da organizuju pomene i parastose, a film „Bjesnilo“ biće prvi ozbiljniji korak ka širenje istine o ovom zlodjelu i kroz umjetnost. Dosada je o zločinu u Drakuliću, Šargovcu i Motikama snimljen tek jedan kraći dokumentarac, veoma lošeg tehničkog kvaliteta, te objavljeno nekoliko publikacija. Kultura sjećanja, generalno gledano, u Republici Srpskoj u proteklih 30 godina imala je svoje svijetle momente, ali mnogi događaji, uključujući i ovaj, još nisu potpuno rasvijetljeni.

Do izbijanja Drugog svjetskog rata na tom području Srbi i Hrvati živjeli su zajedno, uz nešto veću zastupljenost srpskog stanovništva. Približno jednak broj pripadnika oba naroda živio je u Motikama, otprilike u omjeru 60:40 odsto na srpsku stranu. Osnivanjem NDH aprila 1941. godine odnos novih ustaških vlasti prema srpskom stanovništvu počinje naglo da se mijenja. Istoričari tvrde da je nagovještaja za ovakav razvoj događaja bilo i tokom predratnih godina. Tada su se neki isticali u antisrpskim istupima, da bi nakon uspostavljanja nove vlasti, dobili istaknute i važne uloge. Među njima su bili braća Viktor i Blaž Gutić. Istovremeno, franjevački samostan u banjalučkom naselju Petrićevac postao je neformalna ustaška centrala. Tamo je glavnu riječ vodio fratar Miroslav Majstorović Filipović koji je naknadno dobio nadimak „Fra Satana“.

Tokom druge polovine 1941. i početkom 1942. godine ustaške vlasti sprovodile su teror nad lokalnim Srbima. Tjerali su ih da rade najteže poslove, pritvarali i hapsili, tukli i premlaćivali, a da niko nije pružao ozbiljniji otpor. Ljudima se gubio svaki trag, a pojedini lokalni prvaci pokušali su tokom decembra i januara da organizuju otpor, u najvećoj tajnosti. Međutim, ustaše su saznale za te namjere, uklonoviši sve viđenije Srbe sa lica zemlje, ostavljajući starce, žene i djecu bez ikakve zaštite. A, onda je osvanuo krvavi 7. februar 1942. godine. U zoru, ustaše su opkolile Drakulić, Šargovac i Motike. Prema svjedočenjima preživjelih, koja su zapisana u knjizi „Fratri i ustaše kolju“ autora Lazara Lukajića, pokolj je počeo u četiri časa ujutru u rudniku Rakovac, gdje su, za vrijeme smjene, dočekivani radnici i odmah u blizini rudnika, udarcima krampom u potiljak ili sabljom, ubijani na licu mjesta.

Nakon krvavog pira u rudniku ustaše su došle u obližnja tri sela. Prvo u Drakulić. Mirne seljake, žene, djecu i starce izvodili su iz kuća, skupljali ih u gomile i potom klali i ubijali noževima i sjekirama, a one koji su još pokazivali znakove života, dotukli su udarcima krampa. Na isti način, ubijana su i mala djeca. Ubijanje su vršili samo hladnim oružjem kako žitelji iz susjednih zaselaka ne bi čuli šta se događa. Ubijanje je trajalo sve do podneva.

Danas je poznato da je zločin osmislio Viktor Gutić, advokat i hrvatski političar u vrijeme Kraljevine Jugoslavije, a kasnije ustaški funkcioner i povjerenik NDH za Bosansku krajinu. Osim njega, zločince su predvodili fra Miroslav Majstorović Filipović i Josip Mišlov, natporučnik Pavelićeve garde. Svi oni i njihovi zločini trebali bi da budu prikazani i opisani u filmu „Bjesnilо“, ali taj film nikako ne bi smio da bude kraj pričanja o ovom zločinu.